در ساحت عشق خود را از همه چيز خالي كن. آنگاه خدا خواهد آمد و در جان خالي ات خواهد نشست. اين پاداش از بيرون داده نمي شود ، بلكه از فراسو مي آيد . تو بر همه عالم عاشقي و او بر تو عاشق است . تنها راه رسيدن به خالق ، دوست داشتن "مخلوق" است. (اشو)

آنچه به عنوان عشق مي شناسيم ، عشق نيست ، چيزي نيست كه ما را به خدا نزديك كند . برعكس ما را از او دور مي كند. از نزديك ساختن آدمها به يكديگر نيز عاجز است . آنچه به نام عشق مي شناسيم ، ميل به تفوق است، برتري جويي است ، استثمار است ، وسيله ساختن ديگري براي رسيدن به هدفي است. گاهي نفرت ، حرص ، حسادت ، ترس از تنهايي .... در لباس عشق ظاهر مي شوند .

خاستگاه عشق ، استغناي توست . عشق بخشنده است . در عشق بخشنده ، تو وابسته معشوق نمي شوي و معشوق نيز وابسته به تو نيست . اين عشق فرديت عاشق و معشوق را غنا مي بخشد . اين عشق حسود نيست و قصد تملك نيز ندارد اما اين عشق زماني تحقق مي يابد كه تو سرشار از رحمت و روشنايي باشي . روشنايي ،لطف و رحمت در درون توست ، فقط بايد آن را بجويي تا بيابي . به درون سفر كن.(اشو)

عشق آتش است . آتش خداوند كه در بيشه سينه ها روشن است. تمام سرگذشت عاشق سه حرف بيش نيست : خامي كه پخته مي شود ، آنگاه مي سوزد . عشق با واژگان شعله سخن مي گويد. عاشقي همه سوختن است بي حضور خويشتن ، و معشوقي همه سوزاندن . عشق تو را به نيستي مي خواند و تو را از تو مي ستاند و سپس خود به جاي تو مي نشيند . (اشو)

اگر عشق واقعي وجود داشته باشد ، هرگز به وابستگي تبديل نمي شود ." در غير اين صورت" عشق فقط دانه ي دام بوده .تو در پي صيد يك ماهي به نام وابستگي بوده اي و عشق فقط طعمه اي بوده تا ماهي را بگيرد . وقتي كه ماهي صيد شد طعمه دور انداخته مي شود. (اشو)