خدایا چقدر صدات کنم؟؟خسته شدم 

**دیگه دارم میمیرم**

چرا؟

این نوروز نشانگر اینه که چقدر ایران ما بزرگه...به امید روزی که ایرانمون به بالاترین قله ها

برسه...به جایی که واقعا لایقشه

                 هان انجمن شد بر تخت اوي /                

     از آن بر شده فره بخت اوي به جمشيد بر گوهر افشاندند /

مر آن روز را روز نو خواندند سر سال نو هرمز فرودين /

      بر آسوده از رنج تن، دل ز کين به نوروز نو شاه گيتي فروز /

 بر آن تخت بنشست فيروزروز بزرگان به شادي بياراستند / 

  مي و رود و رامشگران خواستند

 اگر در دلت خواسته ای داری که فکر میکنی امکان داره بهش نرسی

فقط کافی است که با خودت بگویی که که:

               اگر برای دیگری شدنی است

                پس برای من هم شدنی است

                فقط کافی است تلاش کنم و تلاشم را بیشتر کنم

 از همین الان امتحان کنیم چون اگر واقعا از ته دل بخوایم میبینیم که

  این جملات در حد شعار نیست

من غریبم؟ غریبه ای تنها                                 درد من بی دواست ای باران!

گرچه در خود شکسته ام اما                             گریه ام بی صداست ای باران!

یک نفر باز هم صدایم کرد                              این صدا چه آشناست ای باران !

من و تو رهسپار دریاییم                                  عاشقی سهم ماست ای باران!

دل من باز بهانه گرفت                                             شانهایت کجاست ای باران

چه كنم با قلبي كه همه آتش است از دوري تو ؟!

چه كنم با چشمي كه تشنه ي باران اشك است از جدايي تو؟!

چگونه خاموش باشم؟!

چگونه آرام گيرم؟!

چگونه آرامش يابم؟!

تو را به مهر !

 تو را به دوستي !

 تو را به خدا!

فقط يك نظر ....

تنها يك  نگاه

جهنم كه آمدی ، من آن جا پیدایت می كنم و از لج خدا هر روز می بوسمت !

وای خدا ! چه صفایی پیدا می كند جهنم ... ! یك روز می بوسمت !

پنهان كردن هم ندارد . مثل خنده های تو نیست كه مخفی شان می كنی ،

یا مثل خواب دیشب من كه نباید تعبیر شود ،

مثل نجابت چشمهای تو است ، وقتی كه توی سیاهی چشمهای من عریان می شوند .

عریانی اش پوشاندنی نیست ، پنهان نمی شود ... .

یك روز می بوسمت !

یكی از همین روزهایی كه می خندانمت ،

یكی از همین خنده های تو را ناتمام می كنم : می بوسمت !

و بعد ، تو احتمالا سرخ می شوی ، و من هم كه پیش تو همیشه سرخم ... .

یك روز می بوسمت !

یك روز كه باران می بارد ، یك روز كه چترمان دو نفره شده ،

یك روز كه همه جا حسابی خیس است ، یك روز كه گونه هایت از سرما سرخ سرخ ،

آرام تر از هر چه تصورش را كنی ، آهسته ، می بوسمت ... .

یك روز می بوسمت !

هر چه پیش آید خوش آید ! حوصله ی حساب و كتاب كردن هم ندارم !

دلم ترسیده ، كه مبادا از فردا دیگر « عشق من » نباشی .

آخر ، عشق چهار حرفی كلاس اول من ، حالا آن قدر دوست داشتنی شده

كه برای خیلی ها چهار حرف كه سهل است ، هزار هزار حرف باشد .

به قول شاعر : عشق كلاس اول ، تنها چهار حرف است ، اما كلاس آخر ،

عشق هزار حرف است ... .

یك روز می بوسمت !

فوقش خدا مرا می برد جهنم ! فوقش می شوم ابلیس !

آنوقت تو هم به خاطر این كه یك « ابلیس » تو را بوسیده ، جهنمی می شوی !

جهنم كه آمدی ، من آن جا پیدایت می كنم و از لج خدا هر روز می بوسمت ! وای خدا ! چه

صفایی پیدا می كند جهنم ... !

یك روز می بوسمت !

می خندم و می بوسمت ! گریه می كنم و می بوسمت !

یك روز می آید كه از آن روز به بعد ، من هر روز می بوسمت !

لبهایم را می گذارم روی گونه هایت ، و بعد هر چه بادا باد : می بوسمت !

تو احتمالا سرخ می شوی ، و من هم كه پیش تو همیشه سرخم

خیلی خیلی دوست دارم

باز آسمان دارد با زمین آب بازی می کند... باز عشاق ، عاشق تر می شوند و شاعران ، شاعر تر...

یاد دل نوشته های کوتاهی افتادم که روزی (شاید بهتر باشد بگویم روزهایی) میان عشق بازی ابر و آسمان نوشته ام ...

و این بهانه ی خیس امشب را برای به روز کردن اینجا مناسب دیدم:

قطره ی نخست :

ابر را با عشق نوشتم ؛ شعرم لبالب باران شد!

قطره ی دوم :

باران را که می بویم ، چشمانم به افق های عشق و احساس باز می شود!

قطره ی سوم :

حرف اول تـــرنم باران ، حرف اول تـــاب را از لحظات قلم می ربود ... آن شب به جای شعر ، قطرات خالص آب بر کاغذ می چکید!

قطره ی چهارم:

خورشید ، آب دریا را حسابی جوشانده بود ؛ ابر ها آماده بودند... با کوله باری سرشار!

قطره ی پنجم :

سرخی چشم ابرهای گریان ، آسمان را سرخ کرده بود ... همچون عاشقی که از دیدار معشوق ، خجل شود... آن روز کار معشوق ، از غمزه گذشته بود؛ این بار ، او می گریست!

ناله ی ناخوش از شاخه جدا ماندن من / در شب آخر پرواز خطر یادت نیست

تلخی فاصله ها نیز به یادت مانده ست  / نیزه بر باد نشسته ست و سپر یادت نیست

یادم هست …. یادت نیست

خواب روزانه اگر در خور تقدیر نبود / پس چرا گشت شبانه ، دربه در،یادت نیست

من به خط و خبری از تو قناعت کردم / قاصدک کاش نگویی که خبر یادت نیست

عطش خشک تو بر ریگ بیابان ماسید / کوزه ای دادمت ای تشنه, مگر یادت نیست

تو که خود سوزی هر شب پره را می فهمی / باورم نیست که مرگ بال و پر یادت نیست

تو به دل ریختگان چشم نداری بیدل / آنچنان غرق غروبی که سحر یادت نیست

یادم هست …. یادت نیست

ده ها نفر در کنارم ولی افسوس...

افسوس که همدمی نیست...همدمی برای تنهایی هایم همدمی برای غم ها و شادی هایم...

همدمی تا ابد....

ضربان این قلب بی جانم روز به روز رو به مرگ است...

دلی پر ز خون , پر ز درد , پر ز زخم دشنه ی این روزگار نامرد...

میخندم , میخندم به همه ی این بی همدمی ها ولی دلی پر ز تنهایی دارم که در پس این خنده ها

میگرید...

چشمانی که با اشک آشناست و گلویی که از بغض های شبانه سر ریز است...

روزی به پایان میرسد , همه چیز , و در انتظار آن روز میمانم...

p

زاد روز پدر ایران زمین شاه شاهان کورش بزرگ  بر همه ی ایرانیان

ایرانی مبارک باد

روی ادامه مطلب کلیک کنید